„Polami, polami, po miedzach po miedzach”… tak było w „Nucie z Ponidzia”, a na moim Podlasiu jest podobnie. „Nie za szybko, kroki drobiąc, idzie wiosna”. 

Kolejne marcowe weekendy stoją pod znakiem niskich temperatur, przewalających się chmur i ogólnie jest „marcowo”. Mimo to w niedzielne popołudnie podrywam swoja następczynię do boju i ruszamy na fotograficzne łowy. 

Nasz cel to Kołczyn – stoi tam w niedużym lasku w otoczeniu pomnikowych drzew mała kaplica. A obok klasyki krajobrazu: polna droga z wierzbami, krzyż na rozstaju. Jakoś chętnie tu wracam, bo temat fotograficzny należy do moich ulubionych. 

Kręcimy się chwilę wokół kaplicy, potem ruszamy przez wichrowe pola ku wierzbom. Jeszcze stoją. W szale cięcia wszystkiego co popadnie obawiam się, że ktoś je kiedyś też zgładzi 🙁

Dochodzimy do rozstaju. Nie ma słońca, kolory raczej pesymistyczne, więc ostatecznie zdecyduję się na obróbkę dzisiejszych zdjęć w szarościach. Na razie jednak walczymy z zimnem i wiatrem i po kilku minutach zarządzamy odwrót. Gdzieś tam na chwilę prześwituje niebieskie niebo.

Półgodzinny spacer uznajemy za udany i wracamy do auta. Bo w domu czeka na nas ciepła kawa 🙂

Na naszych zlotach robi się całkiem rodzinnie 🙂 Adaś jeździ z Kasią od czasu, gdy jeszcze go na tym świecie nie było, a w tym roku dołączył do niego kolejny młody góral – Radosław Junior 🙂 Jedyny facet, który trzy dni rąbał czekanem co popadło 😉

Ale też nie jest to koniec składów rodzinnych. Po kwietniowej wycieczce na Grzesia do grona zarażonych zimową turystyką dołączyła moja córcia Karolina i pewien zacny kawaler Tomek 🙂 Grudniowe listy do Mikołaja zawierały w zasadzie jedna prośbę – raki 🙂 Toteż Mikołaj nie mógł odmówić.

Do niezawodnego składu dołączyła jak zawsze Grasia, Ela, Wojtek z Dorotką oraz Radek. Piotrek stwierdził tylko że on jedzie, nawet jeśli nie wie gdzie.

Ruszamy świtem i idzie nam całkiem sprawnie. Kolejne odcinki trzęsących odcinków drogi zamieniły się w gładkie jak stół asfaltowe dywaniki. Mijamy Radom i wpadamy na ekspresówkę. Ani się obejrzymy i jesteśmy pod Krakowem. Tu niestety brakuje jeszcze kilkudziesięciu kilometrów i tempo siada. Na szczęście w samym mieście korków nie ma, bo pora wczesna i zaraz jesteśmy na Zakopiance. Tu też widać postęp prac, wiadukty już na nas czekają i pewnie na kolejny zlot już nimi pomkniemy.

Dzięki uprzejmości taty Tomka parkujemy w pobliżu bazy lotniczej TOPR i ruszamy do pobliskiej karczmy na placka po zbójnicku. Ponieważ reszta ekipy dojechała wcześniej, uzgadniamy, że ruszają na Ornak sami a my dołączymy później. Dłuższa chwila schodzi nam na napełnianiu żołądków a potem na poszukiwaniu wiosny (a raczej Biedronki). Żabka też jest, ale jako ekipa apolityczna omijamy ją szerokim łukiem 🙂

I tak jakoś nam zeszło do zmierzchu. W tej sytuacji tata Tomka, który kończy dyżur, proponuje nam podwózkę do Kir, gdzie czeka już Wojtek z plecakiem na biedronkowe zakupy 😉 Co prawda ustalał z Piotrem, że ruszy w dół 45 minut przed naszym wyjazdem, ale coś się słabo dogadali i biedak teraz się tam trzęsie z zimna, bo ubrany na lekko zbiegł za wcześnie ze schroniska do wylotu Doliny Kościeliskiej.

Zaczyna padać śnieg, droga po całodziennej odwilży przymarzła i już za chwilę są skutki – trafiamy na wypadek. Kolejne opóźnienie.

Wreszcie Kiry. Szybko odnajdujemy Wojtka, następuje przepakowanie, sprzęt na plecy i jazda ku przygodzie. Wkrótce spotykamy jeszcze Kasię i Grasię, które wyruszyły ku nam na spotkanie.

Wypada wspomnieć, że Wojtek z Dorotką i Grasią rządzą już jeden dzień w Tatrach i zdążyli zdobyć wybitny szczyt czyli Nosal 🙂

Droga do schroniska mija mi zadziwiająco szybko – czyżby dolina się skróciła? Jest też okazja na pierwsze pogaduchy – może dlatego ani się obejrzałem i już było przysłowiowe „5 minut do schroniska”.

I oto mamy ekipę w komplecie.

Wieczorna integracja trochę się przeciąga.

Nie wróży to „wyjścia na wschód słońca” następnego dnia 🙂 Mamy do swojej dyspozycji nasz ulubiony kąt na piętrze schroniska, wspominamy pierwszy zlot, który odbył się dokładnie w tym samym miejscu. Tylko sopli lodu za oknem brak, co powoduje nieutulony żal „królowej lodu” Grasi 😉 Za to śnieg leci w dużych ilościach. W połączeniu z prognozą pogody i zapowiedzią silnych porywów wiatru powoduje to korektę planów na jutro.

Dzień 1: Przełęcz Iwaniacka

Przed świtem słyszę nierówną walkę ze snem w wykonaniu Karoliny i Tomka. Zgodnie z przewidywaniem walka zostanie przegrana, ale i tak gratuluje im samozaparcia i próby wyjścia na wschód słońca nad Smreczyński Staw.

Ekipa powoli budzi się do życia. Bardzo powoli 🙂 W efekcie dzielimy się na podgrupy – pierwsza ogarnia się minimalnie szybciej i aby nie zgrzać się w pełnym rynsztunku górskim, decyduje się na wyjście. Ruszamy w stronę Przełęczy Iwaniackiej. Pada gęsty śnieg, drzewa pokryły się grubym puchem. Jakkolwiek marzyła mi się słoneczna pogoda, to ośnieżone drzewa też mi pasują i idzie mi się świetnie i w doskonałym nastroju. Dzielnie podążają ze mną Karolina z Tomkiem, dla których jest to zimowy debiut. Idzie też Kasia z Koziołkiem i niezawodna Ela, którą dopinguję tradycyjnym „jeszcze tylko 100 metrów po płaskim” 😉

W trakcie postoju odbywam mały pościg. Karolinie ucieka kawałek foliowej torebki, a że panna zrobiła się bardzo ekologiczna, ruszam w pościg po zboczu 🙂 Sunąc w gęstym śniegu jak czołg, w końcu ją łapię 🙂 Powrót wcale nie jest łatwy, ale wracam dumny z efektu! Czego się nie robi dla córki 😉

W tak pięknych okolicznościach w półtorej godziny osiągamy przełęcz. Trochę wieje, więc chowamy się pod drzewami i zakładamy biwak. Są „orzełki”, zabawy na śniegu, fotografowanie. Jest też gorąca herbata i kanapki. Lekko się wychładzamy, ale oto nadciąga druga grupa.

Radek Junior oczywiście asekuruje się czekanem, którego nawet na chwilę nie wypuszcza z ręki, pomimo, że na podejściu sprawdzał czołem jego twardość 😉

Świętujemy sukces pieczarkami i naleweczkami.

Jakkolwiek kusiło mnie, by wychylić nos ponad przełęcz, to napotkany turysta łamaną polszczyzną ostudził nasz zapał, mówiąc, że „wieje wiatr ponad forest”. On sam bardzo szybko zawrócił, a mijał nas całkiem niedawno na podejściu.

Wobec powyższego robię debiutantom ekspresowy kurs wiązania raków i ruszamy w dół. Szybko się rozgrzewamy. Śnieg nadal pada, płatki wirują, jest pięknie.

Przy drodze stoi Buka, a Muminki pewnie śpią.

Schodzimy do schroniska, rozciągając się nieco. Po drodze kusi mnie ośnieżona i nietknięta ludzką nogą Hala Ornak, ale nikogo nie namówiłem na nocny spacer.

Siadam sobie w kącie świetlicy i … odpływam 🙂 Po godzinie rusza
akcja poszukiwawcza 🙂 Moi przyjaciele odnaleźli zaginionego turystę na ławce schroniskowej świetlicy 😉

Gromadzimy się w pokoju na wieczorne pogaduchy. Wojtek dostaje do ręki nóż, przed nim lądują słoiki ze smalczykiem i bochenek chleba. Z miejsca zostaje uznany przez Karolinę za „fabrykę kanapek” 🙂 Jest miło i sympatycznie, Radek klepie się z zadowoleniem po swoich nieco zaokrąglonych od czasu jak go ostatnio widzieliśmy kształtach i stwierdza, że „wygrał z anoreksją” 😉

Schodzimy na kolację, gdzie dosięga nas technologia, czyli jedyny mający zasięg telefon, dzięki czemu możemy obejrzeć kolekcję zdjęć, które niedawno udostępniłem w ramach przygotowań do zlotu. Jest przy tym dużo śmiechu, bo niektóre z nich mają prawie 20 lat.

Potem zaszywamy się w śpiworach, by kolejnego dnia sprawnie poderwać się o świcie i ruszyć na kolejna wyprawę.

Dzień 2: Wąwóz Kraków

Tego dnia organizujemy się dość sprawnie i zaraz po śniadaniu ruszamy w dół Doliny Kościeliskiej.

Szybko odnajdujemy ścieżkę do wąwozu i schodzimy z głównego traktu. Nie bardzo wiemy co nas czeka, bo nikt z nas tu nie był. A wąwóz jest rzeczywiście widokowy.

Zaraz na początku spotykamy ekipę, która twierdzi, że nie da się przejść… My nie damy rady? Nacieramy, podziwiając wysokie skalne ściany. Ścieżka jest kręta i przeciska się chwilami dość wąsko pomiędzy urwiskami.

Szybko docieramy do miejsca, gdzie na zboczu straszy drabinka. U góry widać przymarznięty łańcuch. To zapewne o tym miejscu wspominali spotkani wędrowcy. Dalej drogę przegradza znak zakazu wstępu, więc sprawdzamy na mapie i wychodzi na to, że szlak wiedzie w górę.

Wojtek z Piotrkiem nie czekając długo wskakują na drabinę, sprawnie pokonują oblodzone zbocze i zaraz są na górze. Młodzież też nabiera chęci na przygodę. Zakładają raki i ruszają za poprzednikami. Chwila walki i trudności pokonane. Za to na dole został cały bagaż zwycięskiej czwórki. Wojtek ocenia trudności na „znaczne”, więc nie chcąc ciągnąć naszych najmłodszych i Eli na ekstremalne przygody ustalamy, że on bierze na siebie tych co weszli i biegną dalej przez jaskinię, a ja sprowadzę pozostałych i bagaż na dół drogą podejścia. Okazuje się, że to co najlepsze, czyli imbirówkę zabrał ze sobą do Smoczej Jamy 😉

Obładowani jak wielbłądy w kwadrans jesteśmy na dole. Tam też wkrótce spotykamy pozostałych. Tomek z Karoliną z przejęciem opowiadają o swojej pierwszej poważnej górskiej trasie w rakach 🙂

Wycieczka była dość krótka, więc czujemy niedosyt. Pojawiamy się przy schronisku i od razu kroki kierujemy w stronę Smreczyńskiego Stawu.

Dojście zajmuje nam pół godziny, za to biwak, który zakładamy – potrwa ze dwie. Jest pozowanie przez Grasię do powtórki kultowego zdjęcia sprzed lat 😉 Są też pieczarki, jest naleweczka. Wszystko zgodnie z tradycją.

Nowicjuszom nakazujemy kopać jamę śnieżną. Najpierw dziwnie patrzą a za chwilę kopią zawzięcie 🙂 Wyszła całkiem zgrabna, choć nieduża. Sesję fotograficzną w jamie zaliczają wszyscy bez wyjątku 🙂 Łącznie z trzypokoleniową rodzinką≤ która z rozbawieniem przyglądała się naszym harcom.

Żeby młodzi się za bardzo nie nudzili, a przy okazji poczuli moc śniegu, dostają kolejną propozycję: zdobyć wzgórze obok stawu, a za chwilę jeszcze jedną – obejść staw dookoła.

Chyba złapali „fazę” bo kopią się w śniegu z dziką radością 🙂

Czas ucieka, towarzystwo robi się głodne, więc zarządzamy odwrót. Całe zejście zamienia się w niekończący się zjazd najmłodszej dwójki na „jabłuszku”. Sztafeta rozstawiona wzdłuż ścieżki ubezpiecza zjeżdżających małolatów i na kolejnym spadku rytuał się powtarza.

Docieramy do schroniska i oczywiście wszyscy rzucają się na jedzenie. Bardzo pojętny Radek Junior zapamiętał z naszej nauki, że „kto nie ma znaczka tan zasuwa na górę po Nestie”. Radek Senior nie może niestety odmówić racji Juniorowi, bo byłoby to niewychowawcze i odbywa dodatkowy spacerek na piętro 🙂

Próbuję poderwać towarzystwo do boju na nocny wypad, ale wyczuwam ciemną stronę mocy emanowaną przez napełnione brzuchy, więc ostatecznie podrywam tylko swoją młodzież. Tych nie trzeba namawiać dwa razy 🙂

Czołówki na głowę i pędzimy drugi dziś raz nad Smreczyński Staw. Wycieczka młodzieży się podoba, ale tym razem nie siedzimy długo. Kilka zdjęć i wracamy. Jest wreszcie okazja na szkolenie z dupozjazdów. Ciemno, droga pusta. Siadamy, kilka odepchnięć kijami i już pędzimy w dół. Tak się rozpędziłem, że mijam zdziwioną Karolinę. Wiatr we włosach 😉

Szkolenie nocne uznajemy za udane. Powrót zajął nam koło kwadransa i był błyskawiczny 🙂 Przed schroniskiem oczywiście szaleje dwójka małolatów. Do których za chwilę dołączają nieco starsi i zaczynają ryć kolejną wielką jamę w zaspie. Wciąga ich to na dłużej.

Wpadamy na górę, gdzie trwa wieczorna impreza pożegnalna. Zerkając, jak idzie kopanie jamy odkrywamy, że można ich skutecznie bombardować śnieżkami z balkonu schroniska. Wojna rozkręca się w najlepsze, ale balkonowej ekipie szybko kończy się amunicja. Przenosimy się więc na dół, gdzie śniegu jest pod dostatkiem. Walka kończy się rozejmem i wszyscy zgodnie wskakują do jamy na pamiątkowe foto.

Znosimy wszystko co da się zjeść, aby oszczędzić sobie noszenia. A potem do łóżek. Strasznie szybko nam minął ten czas.

A rano Tomek zaczyna czytać regulamin… i odkrywa, że w schronisku jest do wypożyczenia gitara. Kolejny zlot zaczniemy od studiowania regulaminu 🙂

Jeszcze pakowanie, śniadanie, plecaki na plecy i tym razem dolina jakoś się dłuży…. W górę idą tłumy, są stylówy, Dżesiki i Brajany, sanie pełne turystów (150 za kurs, widząc baciki w rękach fiakrów nie miałem odwagi zapytać o podatki 😉 ). Z Kir łapiemy busa, ale jazda trwa dość długo. Korki są okrutne. Na Krupówkach dziki tłum. Szybko uciekamy na parking. Wpadamy jeszcze na kilka słów do ratowników, Piotrek robi sobie zdjęcie z Sokołem i w drogę.

Byłoby całkiem fajnie, gdyby nie to, że trafiamy na szczyt w Krakowie. Coś za coś. Jak się chce pokontemplować w samotności góry, trzeba się przemęczyć w drodze…

Koniec.

W ramach podtrzymania tradycji i szukania spokoju wśród kolorowych wzgórz kolejny raz zabieram się w Bieszczady. 

Termin został ustalony dużo wcześniej, urlopy zgrane, ale okazuje się że ta strategia tym razem nieco zawiodła. Patrzę na prognozy, oglądam cały tydzień poprzedający wyjazd, co tam widać w kamerach internetowych… dużo widać. Wygląda to tak cudnie, że zostaje tylko modły czynić by wytrzymało. Ku rozpaczy wszystkich – nie wytrzymało. 

Nasza pierwsza wycieczka odbywa się pod znakiem zaciągającego się chmurami horyzontu, wyblakłych kolorów i tylko na pocieszenie nie pada cały dzień. 

Ambitny plan zakładał atak na Worek Bieszczadzki. Zdyscyplinowana grupa, pamiętająca jeszcze poprzedni nocny powrót, tudzież opowieści o biegających po zmierzchu niedźwiedziach – szybko i sprawnie zrywa się o siódmej rano, sprawnie połyka śniadanie i wyrusza w w drogę. Nawet wieczorek powitalny, który przeciągnął się poprzedniego dnia do pory dość późnej, nie był w stanie zmóc ducha walki. 

Wielokrotnie przejechaną już drogą ruszamy na Wołkowyję i …pierwsza zmiana planu. Droga przez Terkę jest zamknięta 🙁 Tego nie przewidzieliśmy… trzeba jechać dokoła przez Czarną. To oznacza że dzień nam się skurczy. Szkoda czasu na zastanawianie się – ruszamy i po godzinie jesteśmy w Ustrzykach Górnych. Stąd już tylko kilka kilometrów do Wołosatego, gdzie znowu bardzo szybko jesteśmy gotowi do wymarszu.

Jest nawet dość spokojnie, bo jak się potem dowiedzieliśmy, kilka dni wcześniej z powodu rewelacyjnej pogody szły tu tabuny ludzi. 

Pierwszy odcinek pokonujemy jak zwykle szybciutko, bo też chodzenie po łące nie dość że nudne, to nadzwyczajnym wyczynem nie jest 🙂

Potem jednak zaczynają się schody. Dosłownie i w przenośni. Ścieżka robi się dość stroma, co powoduje, że tracimy jednego „ludzia”. Nasz dzielny wędrowiec postanawia założyć obóz szturmowy, co oznacza, że przyda nam się, bo szykuje się kolejna zmiana planu. 

A co do schodów… trudno to komentować. Z jednej strony BPN zapewne chciał ratować przyrodę, ale z drugiej… wyglądają nijak i tak samo się po nich chodzi, albo jeszcze gorzej. I podobno jest plan, żeby całe Bieszczady ustroić tymi schodami. Pewnie wtedy ruszę na ich ukraińską część, żeby się nie denerwować.

Póki co zdobywamy wysokość dobrym tempem i pojawiamy się pod Tarnicą. Zerkamy na zegarek, chwila narady i jest nowy plan. Tym razem zostawimy Worek w spokoju i decydujemy się wejść w komplecie na szczyt. Ludzi trochę jest, ale znajdujemy kawałek wolnego miejsca dla siebie. Szczyt został dokładnie wygrodzony i pozostało niewielkie „pastwisko”, by turyści nie deptali trawników wokół. Cena rozwoju cywilizacji 😉

Schodzimy na przelęcz, by zacząć realizować nasz nowy plan. Szybki przegląd mapy zasugerował możliwość przejścia innego worka – tym bardziej, że nikt łącznie ze mną tym szlakiem nie szedł. Ruszamy czerwonym szlakiem do Ustrzyk. Co tu dużo pisać – nikt nie jest zawiedziony. Szeroki Wierch ma charakter typowej połoniny, idzie się dość długim grzbietem, jest kilka kulminacji i w końcu zejście do lasu.

Pogoda trzyma, widoki są, wycieczka zdecydowanie jest udana.

Po wejściu w las kolejna niespodzianka. Wspominam wiele leśnych zejść w doliny i zawsze były one dość strome i męczące. A tu miła odmiana. Szlak wiedzie przez piękny, jesienny las i łagodnie schodzi w dolinę aż do Ustrzyk Górnych.

Ani się obejrzeliśmy i jesteśmy w Ustrzykach. Gdzie oczywiście czeka na nas zgubiony pod Tarnicę Mirek, który zgarnia kierowców i zawozi do Wołosatego po resztę aut. Wracamy na zasłużone pierogi do Berezki, gdzie jak co roku jest nasza baza.

Wypada jeszcze tylko wspomnieć o pewnym wyjątkowym spotkaniu w drodze powrotnej. Z pewnym miejscowym. Słynne są opowieści o bieszczadzkich niedźwiedziach, ale tym razem stanął na naszej drodze… ryś. Piękne dostojne zwierzę przedefilowało nam przed autem, każąc zwolnić i się podziwiać. Na odchodne jeszcze się obejrzał, czy na pewno widać w naszych oczach wyrazy szacunku 🙂

 

Trasa:

Kolejny dzień… no cóż – jak mawia zaprzyjaźniony wędrowiec górski „pogoda klękła”. Wieczorem w trakcie dyskusji wymyśliliśmy przejazd drezynami w Uhercach, jednak zgodnie uznajemy, że nikt nie przeżyje dwugodzinnej jazdy w temperaturze około zera stopni i padającej mżawce. Brak widoczności, wilgoć, mgła – w tej sytuacji wymyślamy plan alternatywny. Sine Wiry odpadają, bo droga przez Terkę zamknięta. Jak nam później wyjaśni nasz gospodarz – przyczyną jest budowa nowego mostu.

Więc…Solina zawsze niezawodnie czeka 🙂 Odbywamy spacerek po tamie, przejeżdżamy przez Myczkowce. Drezyny w Uhercach stoją we mgle…

A my trafiamy do Leska. Słodki Domek czeka! Najpierw jednak wymyślam zwiedzanie Leska. Jakoś zawsze je omijaliśmy (poza bankomatem i Słodkim Domkiem). 

Pewien dobry znajomy wywodzący się z Leska wspominał mi kiedyś o kirkucie. No to szukamy go. Kirkutu oczywiście. Mijamy synagogę – niestety jest zamknięta. Lesko jest malutkie i za chwilę jest też kirkut. No i zaliczam przysłowiowy „opad szczęki”. Drugi będzie po dostaniu się na teren kirkutu. Miejsce jest zamknięte, ale jest telefon do klucznika. Pan pojawia się dość szybko, negocjujemy cenę za wejście i kłódka opada. 

Widziałem już kilka kirkutów, ale ten zdecydowanie zrobił na mnie największe wrażenie. Mieści się na szczycie całkiem dużego wzgórza, na które trzeba się wspiąć, porastają go stuletnie dęby, ogromna ilość macew, a do tego przebłyskuje słońce, podkreślające kolory jesieni. No to jest zdecydowanie główne danie dnia. Spacerujemy dobre pół godziny, patrząc na przemijanie, zapomnienie, oczarowanie i zamyśleni.

Cmentarz żydowski w Lesku ze względu na wiek zachowanych nagrobków uważany jest za jedną z najcenniejszych nekropolii w Polsce. Na powierzchni około 3,2 ha przetrwało ponad dwa tysiące kamieni nagrobnych. W materiałach archiwalnych cmentarz po raz pierwszy jest wzmiankowany w 1611 r., kiedy to dwaj chłopi sprzedali leskim Żydom „cztery zagony roli (…) na okopisko żydowskie od wiertchu do sadzawki jako okopisko długie za złotych czterdzieści polskich”, jednak daty zgonów na macewach świadczą, że pochówków dokonywano tu już w pierwszej połowie szesnastego wieku. Legenda głosi, że jest to miejsce spoczynku sefardyjskich rabinów wypędzonych z Hiszpanii i Portugalii w XVI wieku, jednak historycy nie potwierdzają tej tezy.

Cmentarz położony jest za synagogą, przy ul. Słowackiego. Wąskie schody wiodą stromo pod górę. Właśnie w tym miejscu, na zboczu zalesionego wzgórza znajduje się najstarsza część nekropolii, z nagrobkami pochodzącymi z pierwszej połowy XVI wieku. Są to płyty wykonane z miejscowego piaskowca, pozbawione zdobień, z inskrypcjami o prostej, archaicznej w swym kroju czcionce. Czas i oddziaływanie czynników atmosferycznych sprawiły, że nagrobki w zdecydowanej większości nie znajdują się na swych właściwych miejscach. Po lewej stronie ścieżki widoczny jest stojący nieco skosem blok piaskowca, rozszerzający się ku górze. Jest to najstarsza zachowana macewa na cmentarzu w Lesku. Wykuty w niej hebrajski napis głosi: „Tu pochowany mąż, bojący się Boga, Eliezer syn Meszulama (pamięć sprawiedliwego niech będzie błogosławiona), we wtorek 9 dnia miesiąca tiszri 309 roku według krótkiej rachuby” (źródło tłumaczenia: A. Trzciński, M. Wodziński „Cmentarz żydowski w Lesku” ).
Na szczycie wzgórza odnajdziemy młodszą część nekropolii, wykorzystywaną jako miejsce grzebalne od XVIII w. do XX wieku. Największą grupę – około tysiąca czterystu – zachowanych nagrobków tworzą macewy z XIX wieku. Mimo zniszczeń z okresu II wojny światowej, wyraźnie widoczny jest rzędowy układ grobów. W zwieńczeniach macew wyrzeźbiono charakterystyczne dla żydowskiej sztuki sepulkralnej zdobienia, przedstawiające między innymi: korony, świeczniki, ptaki, jelenie, lwy, dzbany i misy. Uwagę zwraca zadaszony nagrobek z dwiema płytami. Jest to grób zmarłego w dniu 9 października 1803 r. Menachema Mendla Horowica, rabina i cadyka z Rozwadowa i Leska, ojca znanego cadyka Naftalego Cwi Horowica z Ropczyc. Napis na jego macewie głosi: „Tu spoczywa święty rabin Menachem Mendel (oby jego zasługi były dla nas ochroną), ojciec świętego rabina Naftalego Cwi z Ropczyc (oby jego zasługi były dla nas ochroną), powołany do niebiańskiej jesziwy w dniu święta Simchat Tora 23 Tiszri 5564. Niech jego dusza związana będzie w węźle życia wiecznego. W otoczeniu jego grobu pochowani są jego ojciec, r. Jaakow i jego syn r. Szmuel Szmelka, i jego wnukowie r. Menachem Mendel syn r. Szmuela Szmelki i r. Menachem Mendel syn r. Abrahama Chaima” (tłum. Wojciech Tworek).

Podczas II wojny światowej cmentarz był miejscem egzekucji wielu Żydów. Tu rozstrzelano grupę około stu osób, starców i chorych, pozostałych w mieście po likwidacji getta w Lesku. Później dokonywano tu doraźnych egzekucji Żydów, ukrywających się w okolicach Leska. Wspomnieniem tych tragicznych wydarzeń są symboliczne groby ofiar Holocaustu.

W 1969 roku nekropolia została wpisana do rejestru zabytków. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych minionego stulecia, cmentarz w Lesku był przedmiotem badań Andrzeja Trzcińskiego i Pawła Synowskiego z Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej i Marcina Wodzińskiego z Uniwersytetu Wrocławskiego. W wyniku ich zaangażowania wydana została książka zatytułowana „Cmentarz żydowski w Lesku”, zawierająca inwentaryzację nagrobków pochodzących z XVI i XVII w. W 2010 r. opublikowana została druga część, obejmująca macewy z XVIII w. [źródło: Kirkuty]

 

Klucznik zamyka za nami bramę i ruszamy wreszcie na zasłużony deser. Kawę i ciacho w Słodkim Domku. Wpadamy tuż przed autokarem pełnym wycieczkowiczów. No cóż, miejsce cieszy się sławą w okolicy 🙂 Nic dziwnego, że trochę czasu nam tu zeszło 😉

Ale w Berezce czeka nas wieczór w altanie u Artura, więc długo się nie ociągamy. Wieczór na powietrzu przerywa deszcz, przenosimy się więc do kwatery, gdzie kontynuujemy w miłej atmosferze naszą integrację. Nawet nocna akcja „zaginiony harcerz” będzie następnego dnia mile wspominana 😉

I to by było na tyle… za rok zmieniamy strategię i ruszamy za pogodą 🙂

Oj ciężko szła w tym roku organizacja letniego zlotu. Przyczyny są na tyle banalne że pominę je milczeniem. Co najważniejsze jednak – znalazła się silna grupa, która niemal kopniakiem zmusiła mnie, by ruszyć szanowne cztery litery 🙂 Tak więc letni zlot odbył się… we wrześniu 🙂 Najważniejsze, że przed dwudziestym trzecim – byle zdążyć przed jesienią.

Kasia szybko ogarnęła kwatery i zgodnie z planem atakujemy Tatry Bielskie.

Pakujemy się z Piotrem w auto trochę później niż zwykle i koło szesnastej ruszamy w drogę. Po  wakacyjnym wyjeździe oceniłem, że najszybszy i najbardziej komfortowy dojazd na Słowację wiedzie teraz przez Rzeszów, skąd autostradą A4 błyskawicznie przemieszczamy się do Krakowa. Na Zakopiance spokój, podziwiamy ogromne wiadukty, które rosną na budowie i którymi mamy nadzieję wkrótce jeździć, potem w Nowym Targu odbijamy w stronę Łysej Polany i przed północą jesteśmy w Żdiarze. To taka mała wieś około 15 kilometrów od granicy, gdzie umieściliśmy naszą bazę szturmową. Dzięki precyzyjnym informacjom od tych co przybyli wcześniej wbijamy się prosto… na patrol słowackiej policji 🙂 A wystarczyło skręcić 100 metrów wcześniej 😉 Piotrek zalicza badanie trzeźwości, na oczach zdziwionych policjantów robimy piękny nawrót i wjeżdżamy do wsi.  Tu już bez problemów trafiamy pod chatkę, gdzie czeka komitet powitalny.

Krótkie powitanie przeciąga się do czwartej rano 🙂 Wcale mnie to nie dziwi.

Ranek odkładamy do godziny dziesiątej 😉 Raz, że wieczór był długi, a dwa – pogoda jakaś taka dziwna 🙂 Grunt, ze w końcu się zbieramy. Pierwszy plan na rozruszanie to Dolina Bachledowa z jej największą atrakcją – nowo otwartą ścieżką ponad koronami drzew. W ramach rozchodzenia postanawiamy pójść piechotą.

Natura postanowiła nam jednak pokrzyżować plany i gdzieś w dali pojawiają się chmury i zaczyna coś mruczeć.

Bokiem przejdzie.

Ruszamy. Po dwóch kilometrach docieramy do głównej drogi. Słońce pomału chowa się za chmurami, nad Tatrami coś się kłębi. U nas spokojnie. Bokiem przejdzie 🙂

Kasia, która tu siedzi od poprzedniego dnia,  na wszelki wypadek informuje nas, że jeżdżą tu jakieś autobusy, więc jak coś to skokami od przystanku do przystanku i może coś złapiemy. I tak lecą kilometry. Burzę słychać całkiem dobrze, ale nadal twierdzę, że przejdzie bokiem 🙂 Dorotka patrzy na mnie z wyrzutem, bo nie wzięła kurtki „bo przecież mówiłem że bokiem przejdzie”. Przy jednym z przystanków Ela z Dorotką łapią stopa i za chwilę tylko kurz opada na drogę i tyle je widzieliśmy.

My zaś dobrym tempem docieramy do wylotu Doliny. Tu dopadają nas pierwsze krople. Jest jednak przystanek, gdzie można się schronić. Stoi też sympatyczna Słowaczka, która twierdzi, że zaraz będzie autobus i zawiezie nas na miejsce. Faktycznie – przyjeżdża po około piętnastu minutach i zawozi nas na samą górę.  Okazało się, że to jeszcze około trzech kilometrów. W tzw. „międzyczasie” zaczyna się regularna ulewa. Wypadamy z autobusu i chronimy się w drewnianej wiatce robiącej za przystanek. Chwilę gadamy na temat pogody, deszcz słabnie i stwierdzamy, że teraz to na pewno bokiem przejdzie 🙂

Ruszamy w górę w pogoni za dziewczynami, które zapewne już gdzieś pod szczytem na nas czekają. Znajdujemy początek ścieżki … zaczyna padać. Trochę. Na tyle jednak skutecznie, że szybko odczuwamy wilgoć 🙂 Do tego trwają tu prace budowlane przy stacji narciarskiej i zaczyna nas wciągać wszechobecne błoto. No i nic nie widać. Docieramy do lasu i stwierdzamy, że w tych warunkach to tylko odwrót. Wojtek rusza na górę ratować Dorotkę i Elę, reszta ociekając wodą ponownie przemierza błotniste parkingi.

Jest autobus. Wsiadamy do niego z ulgą. Tuż przed odjazdem docierają pozostali, których ściągnął z góry Wojtek. Dojeżdżamy do centrum Żdiaru, autobus zajeżdża na parking i … za chwilę dzielna negocjatorka Kasia każe nam się pakować z powrotem na pokład 🙂 Autobus rusza i wywozi nas prawie pod kwatery. Oczywiście jak to w takich przypadkach bywa – po dotarciu na miejsce wychodzi słońce i robi się całkiem miło. Przynajmniej nieco wyschliśmy.

Ogarniamy się chwilę i czas poszukać knajpy. Aura jest jaka jest – nie pada, chociaż chciałoby 😉 Nadal twierdzę że bokiem przejdzie 😉 Do knajpy na szczęście jest 100 metrów.

Dziwnym zbiegiem okoliczności wszyscy zamawiają „syr wyprażany”. Jadałem lepsze 😉 Ale Zlaty Bażant niezmiennie dobry. My do wyjścia, a tu – znowu leje.

Nie przeszło bokiem.

 

Biegiem docieramy do chatki i teraz to już może sobie padać. Liczymy na cud, że jutro będzie pięknie. Wieczór mija jak zwykle w pięknych okolicznościach wspomnień, śmiechów i tylko gitary brak.

Mocne postanowienie porannego wstawania skutecznie studzi odgłos lejącej się na dachowe okno nade mną wody. Nasze „podkrowi” czyli poddasze jest dość specyficzne i trochę przypomina trumnę 🙂 Jest długie, wąskie i chodzi się w nim będąc lekko pochylonym. Za to łóżka są wygodne i jest ciepło 🙂

Całość dopełnia centralnie umieszczone okienko w suficie.

Dziś nie ma szans, że przejdzie bokiem, więc zostaje czekanie. Zjadamy śniadanie, czas mija na pogaduchach, a tych nigdy dosyć. Około 11 przejaśnia się. Wstępuje w nas otucha. Pakujemy się do aut i jazda do Bachledowej. Musi się udać. Rzeczywiście – gdy docieramy, pogoda robi się znośna. Nawet coś widać, może trochę mokro, ale dziś uzbroiliśmy się jak na największą ulewę.

Dorotka się uśmiecha spod swojej deszczowej kurtki, za którą tak wczoraj tęskniła.

Przemarsz na górę zajmuje około godziny. Z każdą chwilę robi się ładniej, możemy nawet podziwiać Tatry. Robi się na tyle ciepło, że kurtki idą do plecaków i paradujemy w samych koszulkach. Ale tylko na chwilę. Dość szybko dostajemy od natury komunikat – jest wrzesień i opalania nie będzie 🙂

Widać już słynny chodnik nad drzewami. Wpadamy pod kasę a wraz z nami… czarna i gęsta chmura.

Przejdzie bokiem? Raczej nie… Bilety kupione. Całe dziewięć euro. Tylko Piotrek szczerzy ząbki – a ma powody. Został emerytem, bo jakimś cudem kupił bilet dla emerytów.

Wpadamy na pomost a wraz z nami chmura. Nie przeszła bokiem. Brrrr…. Robi się przeraźliwie zimno i mokro. Opatulamy się ciepło w kurtki, kaptury na głowę i ruszamy ku przygodzie.

Pomost ma około kilometra, chwilami osiąga wysokość 30 metrów nad gruntem i na pewno są z niego przepiękne widoki. Trochę dane nam będzie je podziwiać w drodze powrotnej. Teraz jednak idziemy w gęstej chmurze, z której za chwilę wyłania się kolejna atrakcja ścieżki.

Wieża. Wysoka na około 30 metrów. Wchodzi się na nią lekko nachylonym chodnikiem robiąc kilkanaście kółek. W środku wieży widać metalową rurę służącą do szybkiego zjechania w dół. Na razie zjeżdżalnia jest nieczynna.

Wreszcie po około 15 minutach wyłazimy na szczyt. Czeka tu na nas wisienka. Czyli trampolina. Szczyt wieży zamiast dachu ma siatkę, po której można chodzić. Krąg o średnicy 20 metrów budzi w pierwszej chwili lekki niepokój. Do czasu, póki się na niego nie wejdzie. Frajda niesamowita 🙂

Biegamy po trampolinie jak dzieci, tylko nasz emeryt ma opory 🙂 W asyście Kasi i Wojtka stawia jedną nogę na siatce i …. wycofuje się 🙂 Widok 30 metrów powietrza pod stopami nie każdemu służy 🙂

Aura pomału daje się we znaki. Zaczyna kropić, wiać, robi się zimno, więc szybko sięgamy po tradycyjne pieczarki, by uwiecznić ten wyjątkowy sukces wyprawy 😉

Schodzimy. W połowie wieży zaczynają się odsłaniać widoki. Chmura pomału odchodzi, a my wreszcie możemy podziwiać panoramy wokół. Jest na co popatrzeć. Z jednak strony Tatry Bielskie, z drugiej Pieniny. Widać nawet Trzy Korony. Aż żal schodzić.

Jeszcze raz przechodzimy cały pomost nad drzewami i docieramy do punktu startu. Tu tak naprawdę jest jeszcze wielki plac budowy – Słowacy szykują wielką stację narciarską, ale podziwiamy już teraz ich zmysł do interesów, bo pomost jest oblegany przez tłumy – mimo nie najlepszej pogody. 

Schodząc zahaczamy jeszcze o sąsiednią wieżę – już tradycyjną, a potem, nie spiesząc się schodzimy na dolny parking. 

Wracamy na kwaterę i postanawiamy rozejrzeć się za inną knajpą. Poszukiwania kończą się fiaskiem i ponownie lądujemy w Żdiarance. Dziś dajemy szansę plackowi po zbójnicku. Jadałem lepsze 😉

Wypogadza się…. 

Ostatni wieczór jak zwykle przeznaczony jest na spożycie tego, co przywieźliśmy, by przypadkiem za dużo nie wróciło z nami do domów 🙂

A rano… pozostawię to bez komentarza… aura jak z bajki. Wojtek z Dorotką ruszają jeszcze w góry, bo mają najbliżej do domu. Chatka Plesnivec miała być naszym celem dzień wcześniej. Dziś w imieniu wszystkich postawi tam stopę nasza dzielna grupa szturmowa.

A my ruszamy do Polski. Zakopianka w niedzielę jest trochę zapchana, ale reszta trasy mija nam spokojnie. O dwudziestej witam się z domem, gdzie czekają na mnie moje dziewczyny 🙂

 

 

 

 

Przyszła w końcu pora na realizację śmiałego planu rodzinnego, który chodził za nami już od kilku lat. Wspólne wejście na Rysy.

W maju zawiązujemy wspólnie ze znajomymi silną grupę atakującą, stosowną rezerwację poczyniłem oczywiście u Palo i Mariana i odliczamy dni do urlopu.

Wreszcie jest – wyczekiwany. Pakowanie, planowanie, sprawdzanie pogody i jedziemy. Poszło wyjątkowo szybko.  Wyjazd zaplanowany na szóstą rano – praktycznie bez obsuwy. Nowa trasa przez Rzeszów sprawdziła się. Nowa obwodnica Lublina pozwała gładko ominąć miasto, pod Rzeszowem też jest kawałek ekspresówki, potem A4 i już jesteśmy pod Nowym Sączem. Tuu jak zwykle wolniej, bo droga kręta, ale ruch niewielki i zaraz jesteśmy na Słowacji. Tutaj czuję się już jak u siebie. Z przyjemności pokonuję kolejne zakręty znanej na pamięć drogi i około czternastej meldujemy się u naszego gospodarza. Niedługo po nas dojeżdża druga grupka.

Oczywiście zasiadamy do „rezanego”, potem jeszcze obiad i kolejne „rezane”. Ustalamy plan pierwszego dnia – trzeba się rozruszać, więc coś „lajcikowego” 😉

Wyprawa pierwsza

Wybór pada na Chatę Teryho. W tej grupie próbowaliśmy już kiedyś podejść, ale wybraliśmy się jak pamiętam zbyt późno i morale upadło 😉 Tym razem idzie bardzo sprawnie. Wjeżdżamy na Hrebienok i zaraz ruszamy na szlak w kierunku Chaty Zamkovskiego. Most na Białej Wodzie tydzień wcześniej odpłynął wraz z ulewnymi deszczami, które nawiedziły Tatry, ale już stoi nowy – jeszcze pachnący świeżym drewnem. Mijamy wodospad, gdzie obowiązkowo po raz nie wiem który zatrzymuję się, by zrobić zdjęcie. Wspinamy się łagodną ścieżką, podziwiając przy okazji rozległą panoramę Słowacji. Pogoda jest doskonała na wędrówkę: nie za gorąco, słonecznie, trochę obłoków.

Wreszcie przed nami Chata Zamkovskiego. Robimy obowiązkowy przystanek na czesnakową i kufel kofoli 🙂 Siedzi się całkiem miło, ale plan „rozchodzenia” czeka. Podrywamy ekipę i już maszerujemy w głąb Malej Studenej Doliny. Dolina jest jak z bajki – zieleń, kwiaty, środkiem płynie kaskadami potok a po obu stronach wysokie ściany skalne. Po prawej mam Łomnicę, na szczycie której błyszczy w słońcu stacja.

Pokazuję schronisko – nasz cel. Reakcja: ooo reety, taam mamy wejść?

Ano tam. Dochodzimy do końca Doliny. Teraz czeka nas 400 metrów podejścia w skale. Nagle okazuje się, że nie jest tak strasznie. Skaczemy po kamieniach jak kozice, przeskakujemy wodospad, jeszcze trochę zygzaków i jesteśmy w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich – ponad 2000 metrów nad poziomem morza. Krajobraz surowy ale piękny. Głodomory wciągają „buchty na pare”, które po kilku dniach zgodnie zostają okrzyknięte jako najlepsze w całych Tatrach. Potem jeszcze spacerek pośród jeziorek, drzemki na kamieniach, podziwianie krajobrazów i czas na odwrót.

Spokojnie schodzimy bez strat w ludziach i sprzęcie do Zamkovskiego, zahaczamy jeszcze o Rainerową Chatę, by wypić pyszny „bylinowy czaj” i pogapić się na lisa, który usiadł obok schroniska i czeka, co by tu skubnąć turystom 😉

Zdążamy na ostatnią kolejkę w dół i w parę minut jesteśmy znowu w Novej Lesnej.

 

Wyprawa druga

Poczuliśmy trochę rozruch poprzedniego dnia, więc kolejny plan zakłada, że nie szalejemy. Pogoda dalej trzyma wbrew prognozom a my ruszamy w głąb Doliny Mięguszowieckiej z zamiarem wejścia na Przełęcz pod Ostervą. Lub odwrót, gdyby duch w ekipie siadł.

Spokojnie docieramy w okolice szlaku na Cmentarz Ofiar Gór i mając nadmiar czasu skręcamy oczywiście w bok, bo nasza ostatnia wizyta tutaj odbyła się w mało sprzyjających warunkach pogodowych.

Przechodzimy w zadumie cała trasę, zaglądamy na polską ścianę chwały, gdzie możemy chwilę pobyć w towarzystwie m.in. Kukuczki, Morawskiego i Rutkiewicz.

Okrążamy Popradskie Pleso i zasiadamy w schronisku. „Buchty na pare” idą na pierwszy ogień. Ale gdzie im tam do tych z Chaty Teryho 🙂

Trwa debata na temat zdobycia ściany pod Ostervę. Jej widok budzi na przemian trwogę i zachwyt 🙂 Tłumaczę, że to tylko godzina, ale dziś jestem mało przekonujący i nie cisnę towarzystwa 🙂

Rodzi się na szybko plan B.  Wyruszamy Magistralą w kierunku Strbskiego Plesa. To bardzo widokowy odcinek i pomimo, że krótki i mało wymagający, warto nim przejść. Biegnie on zboczem Grani Baszt, ścieżka jest chwilami przylepiona do zbocza, a tuż obok można podziwiać „przepaścistości”.

Niecałe dwie godzinki i jesteśmy nad Strbskim Plesem. Zaglądamy na chwilę nad jezioro na pamiątkowe foto i kanapki. Zostaje nam jeszcze przejść na stację kolejki elektrycznej i w 10 minut jesteśmy przy autach zaparkowanych u wylotu Doliny Mięguszowieckiej, gdzie zaczynaliśmy naszą wycieczkę.

 

Wyprawa trzecia

To w zasadzie miał być główny punkt naszego tygodniowego pobytu w Tatrach. Dwa poprzednie dni były traktowane jako przygotowania kondycyjne do wyprawy na Rysy.

Śniadanie zjadamy o siódmej i sprawnie przemieszczamy się do Doliny Mięguszowieckiej, gdzie dzień wcześniej zakończyliśmy wycieczkę. Jeszcze przed ósmą jesteśmy na szlaku. Przed nami cztery kilometry asfaltu i znowu jesteśmy nad Popradskim Plesem.

Tym razem postój jest krótki i wchodzimy na właściwy szlak. Podążamy najpierw dnem Doliny, mijamy pierwszy mostek, potem odejście szlaku na Koprowy Szczyt i zmierzamy do widocznego już kolejnego piętra Doliny. Forma dopisuje i jestem mile zaskoczony tempem zdobywania wysokości.

Wspominam swoje ostanie wejście w upalny dzień, gdy co chwila stawałem złapać oddech i wypić łyk wody. Dziś jest lekko pochmurnie, od czasu do czasu przebija się słońce a my pracowicie zdobywamy kolejne zakosy i już jesteśmy nad Żabimi Plesami. Jeszcze kilka minut i stajemy przed „kluczowymi trudnościami”. Bardzo jestem ciekaw, jak wyglądają słynne „schody na Rysy”, które montowano tu w czasie mego ostatniego pobytu. Dramatu nie ma. Podesty są zaskakująco wąskie i małe i mam wrażenie, że chyba łatwiej wchodzi się po starych łańcuchach, które biegną równolegle. Przejście po nowych podestach wymaga sporego zmysłu równowagi 🙂 

Krytyczne miejsce przechodzimy szybko i sprawnie, a największą frajdę ma najmłodsza część ekipy. Teraz została tylko wspinaczka skalnym terenem w kierunku schroniska. Niestety – sprzyjająca dotychczas aura postanowiła zrobić nam dowcip. Nagle słyszę w oddali pomruk. I niestety – nie jest to niedźwiedź. Docieramy do schroniska w całkiem dobrym czasie, ale trochę się zaciąga. Zasiadamy chwilę na naradę. Pomruki, jakkolwiek bardzo odlegle, powtarzają się. Nie wróży to nic dobrego. Słowacka strona wygląda jeszcze całkiem dobrze, ale nie wiemy co jest po polskiej, dopóki nie wyjdziemy na przełęcz Waga.

Podrywam grupke do boju, informując jednocześnie, że tam podejmiemy decyzję. Wyjście na przełęcz jest błyskawiczne.

Widok jak zwykle zapiera dech w piersiach. W zasadzie wszyscy poza mną są pierwszy raz w takim terenie, nic więc dziwnego, że szczęki im opadają. Strome, kilkusetmetrowe zerwy, Galeria Gankowa, ogromna przestrzeń, w dole Morskie Oko i Czarny Staw i no i same Rysy gdzieś na głowami. Te giną co jakiś czas w chmurze. No i niestety jest gorzej niż myślałem.

Decyzja będzie tylko jedna – odwrót. Jest sporo ludzi, więc wejście też nie będzie błyskawiczne. Gorączka szczytowa już niektórych dopadła, ale bezwzględnie zawracam grupę. Pomruki są coraz wyraźniejsze. Schodzimy z Wagi, jeszcze tylko odwiedziny słynnego kibelka i pędem w dół. Aby do lasu. Łańcuchy pokonujemy dość sprawnie, mijamy Żabie Plesa i dochodzimy do zejścia w dolinę.

Tu nareszcie widać, co tak mruczy. Co więcej – dość szybko zmierza ku nam na spotkanie. Burza jest już w okolicach Ostervy, więc tempo zejścia rośnie. Na szczęście jeszcze przed głównym uderzeniem udaje nam się zejść w okolice rozstaju szlaków. Przy mostku walą w nas pierwsze krople wody. A potem to już jest potop 🙂 Nad głowami huczą grzmoty, ale my już jesteśmy w lesie i bezpiecznie docieramy w pół godziny do schroniska. Ulewa jest na tyle skuteczna, że wszyscy są przemoczeni. Ale cali, zdrowi i zadowoleni z wycieczki.

Przeczekujemy około pół godziny i gdy deszcz słabnie, ruszamy w dół na parking. Wkrótce przestaje padać, wychodzi słońce, które – nim dotrzemy na parking – dość skutecznie nas podsuszy. Młodsza część ekipy przeżywa, że było tak blisko…. Tłumaczę cierpliwie, że Rysy będą stały i zaczekają.

 

Wyprawa czwarta

Poważna wyprawa na Rysy nieco nadwątliła siły, więc radzimy co by tu lżejszego znaleźć. Rzucam hasło: Słowacki Raj. Zaledwie 30 kilometrów jazdy od nas. Pomysł się podoba. Każdy gdzieś już słyszał o tej atrakcji, a ja jako jedyny widziałem 🙂

Wybór pada na najpopularniejszą Suchą Belę. Zaraz po śniadaniu i porannej kawie zbieramy się sprawnie,  pół godziny jazdy i jesteśmy na miejscu. Parking Podlesok znacznie się zmienił od czasu jak tu ostatnio byłem – przybyło kawiarenek, straganów, pojawiła się też budka z biletami 🙂 

Dzień wcześniej wieczorem pokazałem kilka zdjęć z tego rejonu i teraz padło sakramentalne pytanie: kto się czuje na siłach – idzie wąwozem, kto nie – szlakiem zejściowym. Spotkamy się na górze.  Samotnego wejścia nieznanym terenem postanawia dokonać moja piękniejsza połowa. Za czyn ten zostanie okrzyknięta bohaterem dnia 🙂

Podejście Suchą Belą to dwugodzinne zmaganie z wodą, kładkami, drabinami, łańcuchami, wąskimi szczelinami i dzika przyrodą. Widzę, jak duże wrażenie zrobiło przejście na mojej ekipie. Sporo fotografuję, by uwiecznić walkę z żywiołem 🙂 W wąwozie panuje półmrok, do tego ogromna wilgotność powietrza  – wszystko to powoduje, że czujemy się jak w tropikalnej dżungli. Każda kolejna kładka, każda drabina budzi w ekipie emocje. Ludzi jest sporo, czasem trzeba chwilę odstać w oczekiwaniu na swoją kolej.

Dwie godziny mijają błyskawicznie. To była piękna przygoda. Dzieci są bardzo zadowolone, dorośli nie mniej.

Docieramy do końca szlaku i spotykamy się w komplecie, bo niemal równocześnie dociera mój samotny wędrowiec 🙂 Zbierając zasłużone brawa. Robimy mały biwak i ruszamy w dół, słuchając opowieści o trudnościach szlaku zejściowego. Jakich trudnościach? Trudności to my mieliśmy 🙂

Nic bardziej mylnego. Większość trasy pokrywa się ze szlakiem rowerowym – jest szeroko i łagodnie, ale w końcówce okazuje się, że szlak pieszy idzie skrótami – nie dość że jest stromo, to jeszcze mnóstwo kamieni i korzeni. Wyrażamy słowa uznania dla mego bohatera, który tędy wszedł!

Zmęczeni i zadowoleni rozsiadamy się jeszcze na kufel kofoli w jednej z parkingowych kafejek.

 

Wyprawa piąta

Co tu dużo pisać… Po trudach poprzednich wypraw osiedliśmy na laurach i siedzieliśmy cały dzień w parku wodnym w Popradzie. Po tej wyprawie zeszła mi skóra z pleców 😉 W nagrodę nasz gospodarz zrobił nam na obiad „wyprażany syr” 🙂

W gratisie widok sprzed pensjonatu.